Goede Vrijdag: een dag die voor altijd een wond in mijn hart achterlaat

De week was druk, intens en vooral "vol verwachting". Tenminste, zo begon het!

Alles draaide om de voorbereiding van de presentatie van de DOG-LINE (BEMER).

Ik gaf ’m met zoveel enthousiasme en de warme, positieve reacties raakten me echt. Vol enthousiasme gingen we de 2e helft van de week in.

https://video.wixstatic.com/video/012b29_8e4dca9174d54f818c04a35630f2b25d/1080p/mp4/file.mp4

Donderdag gingen we naar The Passion in Dwingeloo met de pup, Ze deed het fantastisch! Na de tijd even wat drinken bij restaurant Onder de Eiken om de pup op de DOG-LINE te doen om eventueel te grote hoeveelheid aan cortisol te laten afvloeien. Ze werd heerlijk relaxed!

Toen kwam Goede Vrijdag:

Ik ging lekker hardlopen met Pietje

Platvoet (officieel Tiësto), mijn steun en toeverlaat. Een prachtige, grote, topfitte Dobermann reu uit eigen fok, 7,5 jaar. Zoals altijd vol vuur; hij rende voor me uit, keerde om, sprintte terug. Vooruit, terug, alsof hij zei: "Kom op, rennen jij!" Met z'n vrolijke hoofd.

Ik was nog maar driehonderd meter onderweg. Ik keek heel even op mijn hardloophorloge ter hoogte van Trajectum. Op datzelfde moment sprintte hij weer naar me toe en toen kwam die gil... Een geluid dat niet klopt, dat je lijf meteen doet verstijven. Hij zakte door zijn achterhand. In een flits dacht ik nog: "Hij heeft zich verstapt". Maar hij stortte neer op het koude fietspad, op zijn linker zij en ik knielde ernaast alsof mijn lichaam al wist wat mijn hoofd nog niet durfde te begrijpen.

Mijn oortjes had ik nog in. Met trillende vingers zette ik de muziek uit en belde Barry, terwijl ik al voelde; dit komt niet goed. Toen hij opnam en hoorde wat er gebeurde, schreeuwde hij keihard: “Nee! Niet weer!”

Pietje schokte, alsof het een epileptische aanval was, maar ik zag meteen; dit is andere koek. Zijn tong hing uit zijn bek. En in één seconde herkende ik de signalen die je nooit wilt herkennen: dit is DCM.

Mijn handen gingen als vanzelf. Hartmassage. Smeken zonder woorden. Alles in mij vocht, alsof ik hem met pure wil terug kon trekken. “Nee… nee… niet net als je vader,” hoorde ik mezelf zeggen, terwijl mijn hoofd terugschoot naar dat andere moment — tijdens het hardlopen, op dezelfde leeftijd. “Alsjeblieft, Piet… Ik kan nog niet zonder je…" Je had me beloofd 15 te worden. We hebben je vanaf het moment dat Bella je het leven schonk.. Dit kan niet waar zijn.

Maar na een paar seconden voelde ik het al. Die verschrikkelijke stilte in zijn lijf. Het moment waarop hoop verandert in weten. Het was te laat.

Ik keek naar zijn ogen en zag het meteen; de reflex op zijn hoornvlies was weg. Hij was al weg. Hij had ons verlaten.

Een personeelslid van Trajectum kwam eraan, samen met een cliënt. Ze vroegen voorzichtig

of ze konden helpen. “Nee, dank je,” hoorde ik mezelf zeggen, vreemd kalm.

Alsof het nog niet tot mij doordrong “Hij is dood… hartaanval,” sprak ik alsof ik het over een pak suiker had. “Ik heb mijn man al gebeld.”

Even later stopte ook een lieve buurman op de fiets. Hij vroeg of hij iets kon doen. Ik heb hem vriendelijk bed

ankt en hij kon ook niets met mijn reactie. Geen woorden, geen handen, geen werkelijkheid.

Maar nu, pas nu, dringt het tot me door hoe lief dat was. Dat mensen zomaar stoppen. Dat ze er even zijn. Langs deze weg: Dank je wel. Echt.

Mijn Pietje. Mijn psychosociale hulphond. Mijn alles. En ik zat daar op mn knieën op dat fietspad, met mijn handen op hem, alsof ik hem nog even vast kon houden in deze wereld terwijl hij er al niet meer was.

Dan juist om de werkelijkheid en alle gevolgen niet te hoeven voelen, schiet mijn hoofd direct in de regelstand: doen, handelen, overleven. Samen met Barry Pietje in de auto, terug naar huis. De mand klaarleggen. Pietje erin leggen. Stap voor stap alsof ik daarmee probeer de komende rauwe tijd die gaat komen voor mij uit kan duwen.

En ergens onderweg weet ik het al; dit wordt een zware dag, een zware tijd. Het gemis is begonnen. Het rouwen ook.

Maar Piet was niet alleen van ons. Zoveel mensen kennen hem, hebben met hem getraind, hebben gezien wie hij was, hoe je de oefening goed doet en wat hij voor ons betekende. Voor mij in het bijzonder. Dit wordt een dag van afscheid nemen.

Van onze Piet. Door vrienden, bekenden en familie.

Met dat in mijn achterhoofd pakte ik mijn andere Dobermann en ging ik hardlopen. Acht kilometer. Alsof ik de pijn uit mijn lijf kon rennen. Ondertussen belde ik mensen om het slechte nieuws te vertellen, telkens weer diezelfde woorden, elke keer die herbeleving.

Deze dag wordt zwaar, maar ook mooi. Mooi, omdat zoveel mensen afscheid van hem willen nemen... Hij was geliefd. Hij heeft sporen achtergelaten in harten, in levens, in ons.

De hond die altijd mee ging op vakanties in Europa. Mee op skivakantie en aan het einde van de dag ophalen en de piste afrennen, samen met de ma

mma en de pappa. En in de hotelkamers de schoonmakers de schrik op het lijf jagen.. Wat was je ook een draak... De hond die op de 50e surpriseparty van Barry mee was in Italie.

We hebben hem begraven in de tuin met een mooie struik erop. Op deze manier brengt hij ons elk voorjaar meer weelde van zijn mooie bloemen. Bedankt Pietje, Platvoet, Pieteke, Draak, TIËSTO, en vele andere namen. We moeten zonder verder zonder je omdat we het aan kunnen, al voelt het niet zo. Maar leef het leven en geniet van wat er wel is! Dat is het motto van Pietje geweest en dat is wat we eruit willen halen en koesteren.